Waarom het Akashaveld eenvoudiger toegankelijk is als we denken

Het idee dat er een universeel informatieveld bestaat waarin alle ervaringen, gedachten, herinneringen en mogelijkheden liggen opgeslagen, duikt in vrijwel alle spirituele tradities op. In de oosterse filosofieën wordt dit het Akashaveld genoemd; moderne denkers verwijzen ernaar als het morfogenetisch veld. Hoewel de benamingen verschillen, beginnen steeds meer wetenschappers en spirituele onderzoekers te vermoeden dat beide concepten uiteindelijk naar hetzelfde verschijnsel wijzen: een onzichtbaar, niet-lokaal bewustzijnsveld dat de basis vormt van alles wat leeft.

Vaak wordt gedacht dat toegang tot dit veld voorbehouden is aan mystici, mediums of uitzonderlijk intuïtieve mensen. Maar als we kijken naar hoe bewustzijn werkt en wat we weten over het menselijk brein, dan komt een verrassend beeld naar voren: het Akashaveld is geen verre hemel of mysterieuze dimensie waar we af en toe per ongeluk iets van opvangen, maar een veld waar we continu mee in contact staan. Iedereen heeft er toegang toe, ieder moment van de dag, meestal zonder dat we ons ervan bewust zijn.

Om dat beter te begrijpen helpt het om te kijken naar de structuur van ons bewustzijn. In veel tradities wordt ervan uitgegaan dat we bestaan uit verschillende lagen, die elk een eigen soort energie en trilling vertegenwoordigen. De hoogste en meest subtiele laag is die van de Geest, wat wellicht al een deel is van het Akasha veld. Geest is de bron van alle energie, leven, liefde en creativiteit. Daaronder bevindt zich de ziel, de unieke uitdrukking van die bron. Die ziel wordt bij de geboorte verbonden met het natuurlijke ik, het deel van ons dat puur, onschuldig en vrij van conditionering is. Daarna vormt zich het ego — het zelfbeeld dat ontstaat door opvoeding, cultuur en ervaringen. Het ego is niet slecht of verkeerd; het is simpelweg de meest verdichte en laagfrequente laag van ons bewustzijn. Maar het is belangrijk te beseffen dat al deze lagen met elkaar verbonden zijn en dat ze als het ware doorlopen tot in het Akashaveld. Hoe subtieler de laag, hoe dichter bij de bron van informatie.

Juist wanneer we nadenken over gedachten, komt het mysterie van ons bewustzijn duidelijk naar voren. Neurowetenschappers kunnen nauwkeurig volgen hoe neuronen vuren in het brein. Ze weten dat een elektrische impuls door een neuron reist, dat dit vervolgens een ketenreactie veroorzaakt en dat dit uiteindelijk leidt tot het opkomen van een gedachte. Maar precies op het moment waarop die gedachte ontstaat, is er een fractie van een seconde waarin niets meetbaars gebeurt. Er is letterlijk een leegte, een stilte tussen de vonk van een neuron en het verschijnen van een bewuste gedachte. Dat kleine stuk onbekende ruimte is fascinerend, omdat het lijkt te verwijzen naar een gebeurtenis buiten het puur fysieke brein.

Juist in dat moment vindt afstemming plaats met het Akashaveld, of met de Geest. Het brein pikt geen gedachten op die het zelf creëert, maar stemt zich af op een groter bewustzijnsveld waar de oorsprong van gedachten ligt. Deze gedachte sluit aan bij steeds meer wetenschappelijke benaderingen die het idee van non-lokaal bewustzijn verkennen. In verschillende disciplines, van kwantumfysica tot neurowetenschap, wint de mogelijkheid aan terrein dat het brein geen producent is van bewustzijn, maar een ontvanger: een instrument dat zich afstemt op een veld dat groter is dan het lichaam zelf.

Dat brengt ons bij een ander punt dat traditioneel moeilijk te verklaren is: de enorme hoeveelheid herinneringen die mensen in de loop van hun leven kunnen oproepen. De hoeveelheid informatie die iemand kan opslaan aan ervaringen, indrukken, beelden en emoties is zo gigantisch, naar schatting 2,5 petabyte – dat is 25 en dan 14 nullen - dat het onmogelijk lijkt dat dit allemaal in de fysieke hersenen past. Als je probeert dit te kwantificeren, dan komt de totale hoeveelheid herinneringen overeen met een archief ter grootte van een stapel van meer dan 650.000 dvd’s. Zelfs als dit een grove benadering is, toont het hoe weinig logisch het is om te veronderstellen dat al deze informatie daadwerkelijk ergens in onze hersenmassa ligt opgeslagen.

Veel eleganter is het om te denken dat herinneringen in feite niet in het brein zitten, maar in het veld. Het brein functioneert dan als een interface die toegang geeft tot een gigantische hoeveelheid opgeslagen informatie. Net zoals een computer met weinig interne opslag toch toegang heeft tot duizenden gigabytes in de cloud, zo heeft het brein toegang tot het Akashaveld. Het verklaart waarom mensen soms ineens een vergeten herinnering terugvinden wanneer ze emotioneel getriggerd worden, waarom bepaalde beelden of inzichten uit het niets kunnen opduiken en waarom sommige herinneringen hypergedetailleerd terugkomen in regressie- of traumatherapie.

In datzelfde licht kunnen we ook kijken naar spontane ingevingen of zogeheten brainwaves. Er zijn talloze historische voorbeelden van mensen die op exact hetzelfde moment, maar onafhankelijk van elkaar, tot hetzelfde idee kwamen. Grote wetenschappelijke ontdekkingen en revolutionaire inzichten zijn vaak gelijktijdig bedacht door meerdere personen die geen contact hadden met elkaar. Het lijkt alsof deze ideeën al als mogelijkheden in het veld aanwezig waren en dat verschillende individuen zich tegelijkertijd op dezelfde frequentie afstemden, waardoor zij hetzelfde inzicht ontvingen. Vanuit het perspectief van een informatieveld is dit niet vreemd: ideeën zijn geen unieke creaties van afzonderlijke breinen, maar downloads uit een gedeelde bewustzijnsruimte.

Dat we toegang kunnen hebben tot informatie die niet uit ons eigen geheugen komt, zien we ook terug in familieopstellingen. Daar gebeurt iets dat niet rationeel te verklaren is: mensen stappen in een opstelling in de energie van een volkomen onbekende en beginnen emoties, patronen of trauma’s te voelen die passen bij die persoon of diens familiegeschiedenis. Dit zou onmogelijk zijn als informatie alleen in individuele breinen zat. Het wordt veel begrijpelijker wanneer we aannemen dat families, systemen en groepen hun eigen informatievelden hebben en dat deze velden toegankelijk zijn voor iedereen die zich erop afstemt.

Zelfs fenomenen zoals dementie kunnen vanuit deze hoek bekeken worden. Als bewustzijn iets is dat in het veld bestaat en het brein slechts fungeert als ontvanger, dan wordt dementie niet zozeer een verlies van bewustzijn, maar een verstoring van de afstemming. Het bewustzijn van een persoon is nog steeds intact in het veld, maar het brein kan de juiste frequentie niet meer vinden. Dat zou ook verklaren waarom sommige mensen met dementie plotseling heldere momenten hebben, alsof er even weer contact is met de oorspronkelijke ziel-frequentie.

Wanneer we deze ideeën bij elkaar brengen, ontstaat een beeld waarin ieder mens een eigen “default frequentie” heeft, waarmee het brein zich afstemt op het deel van het Akashaveld dat hoort bij het eigen bewustzijn. Maar mensen die geleerd hebben om van frequentie te wisselen — door meditatie, intuïtief werk, sjamanistische technieken, trance of andere bewustzijnsverruimende methoden — kunnen toegang krijgen tot andere delen van het veld. Dit is precies wat in veel spirituele tradities wordt aangeduid als mediumschap, helderziendheid of energetische waarneming. In plaats van bovennatuurlijk, wordt het iets heel menselijks: een vaardigheid die voortkomt uit het vermogen om bewust met frequenties te werken.

Zo ontstaat een veelomvattend en elegant beeld van bewustzijn waarin het Akashaveld geen obscuur mysterie is, maar een dagelijkse realiteit. We staan er voortdurend mee in contact, zonder dat we daar moeite voor hoeven te doen. Het brein leest en schrijft informatie in het veld; gedachten en inspiratie zijn geen geïsoleerde creaties maar interacties met een grotere bron; herinneringen bevinden zich in een ruimte die veel groter is dan ons lichaam; en onze intuïtieve vermogens blijken simpelweg de manier te zijn waarop we dit veld aanvoelen.

Het Akashaveld is daarmee niet alleen een spiritueel concept, maar een werkhypothese die steeds beter aansluit bij de waarnemingen die we doen in psychologie, neurologie, kwantumwetenschap en systemisch werk. En misschien is dat wel de grootste ontdekking van deze tijd: dat bewustzijn niet binnenin ons zit, maar dat wij binnenin het bewustzijn zitten. Het Akashaveld is niet iets dat je hoeft te zoeken of te bereiken. Het is de ruimte waar je altijd al in leeft.

Mocht je een oefening willen hebben om jouw deel van het Akashaveld te verkennen stuur me dan een e-mail. 

Vorige edities van WizArt Times? Klik hier voor een overzicht en verdere links.